Zoeken
  • The Rainbow Shop

By Gwenda: Het hokjes denken

Bijgewerkt: 27 nov 2020

Waarom blijven we zo hangen aan stereotype dingen voor man en vrouw? Door Gwenda - The Rainbow Shop owner

De maatschappij is in mijn beleving bijna volledig ingericht om mensen in een kader te stoppen van man of vrouw. Waarbij er dingen van je verwacht worden als man en als vrouw.

Ik werd opgevoed in een christelijk gereformeerd gezin in een klein plaatsje in Noord-Holland en mijn wereld was niet zo groot. Ik ervaarde voor het eerst dat ik anders was toen ik een jaar of 13, 14 was. Wat het precies was, dat wist ik nog niet zo goed. Gelukkig werd dat in het tweede jaar van de middelbare school wat duidelijker. Na 3 verschillende crushes op ‘beste’ vriendinnetjes viel het kwartje. Dat was lastig, want ik kende verder helemaal niemand die tot de Rainbow community behoorde. Mijn eerste beleving van het hokjes denken over mannen en vrouwen kan ik me nog goed heugen, het was volgens mij 1999. Ik was toen 15 jaar oud. Ik zat aan de keukentafel van mijn ouderlijk huis, met mijn moeder en een onbekende vrouw. Deze mevrouw was onderzoek aan het doen naar de familiegeschiedenis van mijn vaders kant. Er zou een mooi boek verschijnen over het ontstaan van de familienaam Bloemendaal, waar we oorspronkelijk vandaan kwamen en wie nou bij wie hoorde. Ze was bezig met het uitzoeken van de nabestaanden van mijn opa en oma en hun broers en zussen. Mijn moeder hielp met de juiste namen aanhang, gezinssamenstelling en geboortedata. Ik stelde aan deze mevrouw de vraag waarom mijn naam niet dikgedrukt werd geschreven in het boek. Haar antwoord daarop was: “Vrouwen kunnen de familienaam niet doorgeven”. Waarop ik fronste en in mezelf fluisterde: “Nou, dat zullen we nog wel eens zien”.

Ik vond deze regeling zo raar en krom klinken in mijn hoofd. Inmiddels zijn er 2 prachtige jongetjes in mijn regenbooggezin met de achternaam Bloemendaal. En zij zouden die naam ook weer kunnen doorgeven. We weten het pas wanneer het zover is.

Een paar jaar later liep ik bij de huisarts met een traject voor enorme last van mijn baarmoeder. Elke maand maar weer dat gezeur, 2 dagen ziek zijn en niets kunnen, flauwvallen en ga zo maar door. Veel vrouwen zullen dit herkennen. Ik vroeg aan de huisarts of er geen optie was om alles te verwijderen. Ik was misschien net 18 toen ik dit voorstelde. De arts keek me al lachend aan en zei “Nee, dit kunnen wij niet doen. Je zult nog kinderen willen krijgen”. Ik legde aan de wat oudere man uit dat ik mijn besluit al gemaakt had en dat ik geen kinderen wilde baren en/of dragen. Ik had hier geen gevoel bij. Zijn gezichtsuitdrukking daarbij is me altijd bij gebleven. Hij antwoordde: “Je vergist je, je zal kinderen willen”. Vanaf dat moment heb ik een andere huisarts gezocht en deze is altijd vrouwelijk geweest. Dit voelde voor mij veel beter aan. Van mening ben ik niet veranderd. Ik heb geen kinderen gedragen of gebaard maar toch heb ik twee prachtige zonen. Nu moet ik wel zeggen dat de oudste wel biologisch van mij is, maar gedragen door mijn vrouw. Dus achteraf is het maar goed dat niet alles is verwijderd destijds, anders had ik deze geweldige kanjer niet gehad.

Helaas werd ik binnen datzelfde jaar nogmaals geconfronteerd met het feit dat onze maatschappij je alleen ziet als man of vrouw met de daarbij horende heterorelaties. Voor een zware acne behandeling liep ik in het ziekenhuis. Na een stapel papierwerk te hebben getekend waarbij ik niemand aansprakelijk kon stellen voor wat dan ook, en ik verplicht de pil moest slikken kreeg ik eindelijk de zware medicatie. Nu moest ik ook elke 21 dagen naar het ziekenhuis voor controle.

Geen controle van mijn gezicht zoals je zou denken. Nee, ik moest elke 21 dagen verschijnen om een zwangerschapstest te laten uitvoeren in en door het ziekenhuis. In het ziekenhuis vertelde ik mijn behandelende arts dat ik geen relatie had of kans had om zwanger te worden. De (mannelijke) arts zei: “Misschien geen relatie maar een one night stand kan altijd. Je moet verplicht deze stappen nemen”. Terwijl ik de arts nogmaals uitlegde dat het onmogelijk is om zwanger te worden, zelfs als ik wel een one night stand zou hebben, omdat ik lesbisch ben zei hij: “Je kan altijd nog een one night stand hebben met een man en daarnaast is en blijft het verplicht”.

Na 21 dagen in behandeling, ondertussen diepongelukkig van de hele situatie, liep ik weg na die eerste zwangerschapstest. De assistent vroeg nog of ik niet bleef voor de uitslag. Ik heb het ziekenhuis en de arts per email laten weten te stoppen met de behandeling en ik hoop dat ze in de toekomst beter nadenken. Nu ben ik inmiddels 36 jaar en wat wijzer geworden. Ik voel me vrouw, voel me heel lesbisch maar vooral voel ik me mens. Ik voel me ook soms lichtelijk geïrriteerd, over het feit dat er bij het ‘vrouw zijn’ bepaalde dingen horen of verwacht worden. Het is kortzichtig dat er nog steeds niet naar de persoon wordt gekeken of word geluisterd naar wat je te zeggen hebt. Mijn irritatie werd laatst nog gewekt; een persartikel over aanpassingen in de wet. De titel zei al genoeg: “De vader krijgt meer dagen ouderschapverlof”. Het heet ouderschapverlof of partnerverlof. Waarom wordt dan toch steeds het woordje vader gebruikt? Het zou zoveel inclusiever zijn als het artikel wordt geschreven voor iedere partner die recht heeft op dit verlof. De partner is niet altijd perse de man. Er zijn zoveel andere gezinsvormen die hierbij worden ‘vergeten’. Hopelijk komt dit ooit… Stapje voor stapje verandert Nederland en gaan we inzien dat de Regenboog gezinnen niet meer een kleine groep vormen - een uitzondering op de vele gezinnen die Nederland telt. Maar dat ze er zijn en worden erkend.

32 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

By Gwenda: Rainbow Family

Er zijn zoveel vormen met Rainbow Family's of samengesteld gezinnen Door: Gwenda - Owner The Rainbow Shop Wij ontvangen altijd veel vragen, soms wat ongepast, maar het is goed om er open over te zi

By Kae: Vraag dat maar aan hen!

Door Kae Vogelzang Persoonlijke voornaamwoorden; we hebben ze allemaal. Dit is heel vanzelfsprekend, en toch ontstaat er steeds vaker ophef rondom deze voornaamwoorden. Niet iedereen voelt zich prett